W uroczystość św. Franciszka 4 października 2024 r. wspólnota bytomska wraz z parafianami i gośćmi świętowała wspólny Jubileusz. Okazją ku temu była 70 rocznica ponownego powrotu Braci Mniejszych do Bytomia. Uroczystą Eucharystię dziękczynną o g. 18.00 sprawował metropolita katowicki ks. abp Adrian J. Galbas SAC, który również wygłosił okolicznościową homilię. Mszę św. koncelebrowali: minister prowincjalny br. Witosław Sztyk OFM, wikariusz prowincji br. Wit Chlondowski OFM, definitor prowincji br. Ksawery Majewski OFM, dziekan dekanatu bytomskiego ks. Dariusz Grzeszczak (parafia Trójcy Świętej), sekretarz prowincji br. Mirosław Góra OFM oraz proboszczowie bytomskich parafii: ks. Rajmund Brol (parafia św. Michała Archanioła), ks. Eugeniusz Gogoliński (parafia św. Barbary), br. Krzysztof Juzba OFMCap (parafia Podwyższenia Krzyża Świętego), a także współbracia z konwentu bytomskiego.
Wspólnota parafii św. Wojciecha w Bytomiu przygotowywała się do Jubileuszu poprzez rekolekcje parafialne, które w dniach od 28 września do 3 października 2024 r. poprowadził br. Waldemar Polczyk OFM z klasztoru w Prudniku.
Dzieje kościoła i klasztoru franciszkanów w Bytomiu to kilkaset lat niezwykłej i zagmatwanej historii. Na burzliwe dzieje Śląska nakładają się bowiem nie mniej burzliwe dzieje zakonu franciszkańskiego. Zatem historia bytomskiego klasztoru, świadka od prawie 770 lat, jest ich wiernym odzwierciedleniem. W roku 1945, w opuszczonym przez ewangelików kościele, zaczął się modlić i odprawiać nabożeństwa wygnany kresowiak ks. Zygmunt Staniszewski wraz z wiernymi ziomkami-kresowiakami, których kilka tysięcy osiedliło się w Bytomiu. Uznali ten kościół za swój – za swą duchową religijną ostoję. Ks. Staniszewski obrał dla niego nowego patrona – „pierwszego męczennika słowiańszczyzny” św. Wojciecha. Świątynia ta stała się dla wygnańców z Kresów Wschodnich osiedlonych w Bytomiu namiastką utraconych stron ojczystych. Od początku swego wygnania przychodzili tu i przychodzą modlić się, spotkać ze współziomkami, porozmawiać na placu przykościelnym o drogich sercu sprawach.
Franciszkanie powrócili do kościoła w 1954 r. po 144 latach od ostatniego wygnania. Klasztoru jednak nie udało im się odzyskać do dnia dzisiejszego. Zamieszkali w dom u zajmowanym przez księdza Staniszewskiego, naprzeciw kościoła (Plac Klasztorny 5). Nowy gwardian i pierwszy franciszkański proboszcz od lipca 1954 r. – o. Innocenty Glensk OFM zajął się renowacją świątyni, a jej uwieńczeniem było w 1962 roku ustawienie w głównym ołtarzu figury św. Wojciecha wraz z reliefowymi scenami z życia świętego, autorstwa artysty Ludwika Konarzewskiego – juniora (1918-1989). Od 1997 r. kościół jest w posiadaniu relikwii św. Wojciecha, które staraniem proboszcza, o. Bartłomieja Kuźnika OFM, sprowadzono z Pragi w Czechach.
br. Idzi Soroburski OFM
fot: Grzegorz Gwóźdź
e