Data śmierci: 17.01.1951
Zmarł w: Trzebnica. Żył lat: 62, w Zakonie: 44, w kapłaństwie: 37.
Pochowany w: Wrocław-Karłowice.
- urodzony: 2.12.1888
- nowicjat: 29.04.1906
- profesja czasowa: 30.04.1907
- profesja uroczysta: 1.05.1910
- święcenia prezbiteratu: 21.06.1913
BIOGRAM
o. Grzegorz Paweł Moczygęba OFM, 1888-1951
O. Grzegorz Paweł Moczygęba (jego nazwisko często występuje zamiennie jako Moczygemba lub Mocigemba) urodził się 2 grudnia 1888 w Bogacicy (wówczas Bodland) koło Olesna w rodzinie Jana i Marii Skaletz.
W 1906 wstąpił zatem do Zakonu w prowincji św. Jadwigi. 29.04.1906 rozpoczął nowicjat we Wrocławiu-Karłowicach. Profesję czasową złożył 30.04.1907. Studia seminaryjne odbył we Wrocławiu i tam 1.05.1910 złożył śluby wieczyste, a 21.06.1913 z rąk kardynała Georga Koppa przyjął święcenia.
Pracował kolejno w klasztorach swojej prowincji we Wrocławiu, Panewnikach i na Górze św. Anny. W 1923 zdecydował o przejściu do polskiej prowincji, w której oddał się pracy wśród tercjarzy.
W latach 1923-26 był wikarym domu w Panewnikach, w latach 1926-29 gwardianem w Wieluniu, w latach 1929-31 gwardianem w Panewnikach, w latach 1931-32 gwardianem w Miejskiej Górce, w latach 1932-35 prezesem klasztoru w Rybniku, w latach 1935-36 znowu gwardianem w Wieluniu.
Powierzano mu też wiele innych funkcji jak: wychowawca braci niekapłanów, prokurator misji czy kierownik Unii Antoniańskiej. W latach 1932-35 pełnił urząd definitora prowincji.
Działał jako redaktor polskich i niemieckich czasopism tercjarskich. W okresie przedwojennym był także dyrektorem drukarni klasztornej w Panewnikach.
Po jego kierownictwem nastąpił prawdziwy rozkwit III Zakonu. Był pomysłodawcą i prekursorem i propagatorem „Młodzieży Franciszkańskiej” i „Rycerstwa św. Franciszka”.
Okres pobytu o. Grzegorza w Wieluniu zapoczątkował nawiązanie bliskich relacji z nowo powstałym Zgromadzeniem Sióstr Opieki Społecznej pod Wezwaniem św. Antoniego z Padwy, zwanym potocznie Antoninkami. Jako komisarz prowincjalny III Zakonu był powiernikiem matki założycielki s. Katarzyny Rzadkiej i służył jej radą i pomocą przy zakładaniu zgromadzenia.
W czasie II wojny światowej pozostał w Panewnikach i w miarę możności czuwał nad tercjarzami. W nadzwyczajnej sytuacji wojennej podejmował wiele innych zadań. Był, między innymi, z braku koniecznego kworum, powoływany ad hoc jako definitor substytut.
Bezpośrednio po zakończeniu wojny został skierowany do pomocy prowincji św. Jadwigi i jeszcze w kwietniu 1945 udał się do Borek Wielkich. Służył pomocą duszpasterską w okolicznych parafiach, a w samym klasztorze jako spowiednik i ojciec duchowny nowicjuszy.
Pod koniec 1950 pogorszył się jego stan zdrowia. Coraz bardziej dokuczały mu nerki. Hospitalizowany w Trzebnicy tam zmarł 17.01.1951. Został pochowany we Wrocławiu-Karłowicach.
Żył 62 lata, w Zakonie 44, w kapłaństwie 37.