Data śmierci: 30.10.1950
Zmarł w: Siemianowice Śl. Żył lat: 71, w Zakonie: 45, w kapłaństwie: 39.
Pochowany w: Katowice-Ligota.
- urodzony: 22.01.1879
- nowicjat: 1904
- profesja czasowa: 5.11.1905
- profesja uroczysta: 3.03.1909
- święcenia prezbiteratu: 2.02.1911
BIOGRAM
o. Antoni Wincenty Galikowski OFM, 1879-1950
O. Antoni Wincenty Galikowski urodził się w Łągu (powiat chojnicki) 22.01.1879, jako dziesiąte dziecko w rolniczej rodzinie Jana i Marii z domu Zynda. W latach 1886–1893 uczył się w niemieckiej szkole powszechnej, a następnie przebywał w domu rodzinnym, pomagając matce w prowadzeniu gospodarstwa (ojciec Wincentego zmarł, gdy miał on 6 lat). Za pośrednictwem księdza proboszcza wstąpił w 1898 do niższego seminarium duchownego werbistów w Nysie, w którym przebywał tylko trzy lata, gdyż przeniósł się do Kolegium świętego Gabriela w Mödling nieopodal Wiednia.
Do Zakonu Braci Mniejszych wstąpił w 1904, przyjmując imiona Antoni Maria. Nowicjat odbył w Leżajsku, a po jego ukończeniu 5.11.1905 złożył pierwsze śluby zakonne. W latach 1905–1907 studiował filozofię w Sokalu, a w latach 1907–1911 odbył studia teologiczne we Lwowie, podczas których mieszkał w bernardyńskim klasztorze świętego Andrzeja. Podczas studiów 3.03.1909 złożył śluby wieczyste, a święcenia kapłańskie przyjął 2.02.1911 z rąk biskupa pomocniczego lwowskiego Władysława Bandurskiego.
Następnie przebywał we Wronkach, a w latach 1913–1923 był rektorem kościoła w Miejskiej Górce. W 1914 ojciec Antoni rozpoczął studia specjalistyczne z filozofii na uniwersytecie w Berlinie, aby po sześciu semestrach przenieść się na Uniwersytet Wrocławski, gdzie w latach 1917–1919 studiował prawo kanoniczne, filozofię i historię literatury niemieckiej. Studia ukończył na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Poznańskiego, uzyskując w 1921 doktorat z zakresu nauk filozoficznych. Tam także otrzymał uprawnienia do nauczania w szkołach średnich, zdając w 1922 wymagane prawem egzaminy.
W 1924 został wysłany dla podratowania słabego zdrowia do Levanto koło Genui. Skorzystał z pobytu we Włoszech i w 1925 uzyskał doktorat z teologii w rzymskim Instytucie Archeologii Chrześcijańskiej. W latach 1929–1938 był lektorem teologii we Wronkach i prefektem studiów.
W 1931 wszedł do zarządu prowincji jako definitor, na kapitule prowincjalnej w 1932 został wybrany kustoszem, a po trzech latach ponownie definitorem. Jako prowincjał w 1939 udał się na Polesie i Wołyń, aby zorientować się co do możliwości założenia klasztoru obrządku wschodnio-słowiańskiego; tam zastał go wybuch wojny.
Chciał wrócić do Panewnik, lecz został omyłkowo osadzony w sowieckim obozie dla jeńców w Szepetówce na Wołyniu. Dzięki wstawiennictwu polskich generałów po tygodniu został zwolniony. Lata działań wojennych spędził w prowincji Matki Bożej Anielskiej, przebywając we Lwowie, w Sądowej Wiszni, w Leszniowie pod Tarnopolem, w Bieczu, w Pilicy oraz w Zakliczynie, gdzie potajemnie prowadził wykłady dla kleryków.
Po zakończeniu działań wojennych ojciec Antoni wrócił do prowincji, której był przełożonym do 19 kwietnia 1950 roku. Wtedy też ponownie został wybrany kustoszem oraz prefektem studiów, pełniąc te funkcje tylko przez kilka miesięcy, gdyż 30.10.1950 zmarł w szpitalu w Siemianowicach Śląskich. Został pochowany na cmentarzu zakonnym w Katowicach-Ligocie.
Żył 71 lat, w Zakonie 45, w kapłaństwie 39.
Źródło: o. Solan Marcin Dąbrowski OFM, Dzieje Prowincji Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny Zakonu Braci Mniejszych w Polsce w latach 1923–1939, s. 40-41.