Data śmierci: 29.08.1941
Zmarł w: Newtyle k/Dundee, Wielka Brytania. Żył lat: 54, w Zakonie: 35, w kapłaństwie: 28.
Pochowany w: Perth k/Edynburg, Wielka Brytania.
- urodzony: 4.01.1887
- nowicjat: 7.04.1906
- profesja czasowa: 8.04.1907
- profesja uroczysta: 16.04.1910
- święcenia prezbiteratu: 21.06.1913
BIOGRAM
o. Karol Emanuel Bik-Dzieszowski OFM, 1887-1941
O. Karol Emanuel Bik-Dzieszowski urodził się 4.01.1887 w Zdzieszowicach w rodzinie Piotra i Franciszki z domu Jońca. Kształcił się Kolegium Serafickim w Nysie.
Do Zakonu wstąpił 7.04.1906 rozpoczynając nowicjat w Borkach Wielkich. Pierwszą profesję złożył 8.04.1907. Profesję wieczystą złożył 16.04.1910 we Wrocławiu-Karłowicach na ręce kustosza śląskiego o. Krystiana Kosubka. Święcenia kapłańskie przyjął 21.06.1913 z rąk kardynała Georga Koppa.
Po święceniach przez pierwsze dwa lata pracował we Wrocławiu. Gdy wybuchła I Wojna światowa, został powołany do wojska, gdzie służył jako kapelan Armii Cesarstwa Niemieckiego. Nie zachowały się żadne wzmianki o tym okresie jego życia.
Po zakończeniu I wojny światowej, prawdopodobnie jeszcze w 1918 został przeniesiony do Panewnik. Oprócz obowiązków duszpasterskich, gorliwie zaangażował się w działalność plebiscytową na rzecz Polski.
O. Karol był też jednym z aktywniejszych orędowników utworzenia nowej, samodzielnej jednostki zakonu w Polsce. Bez wahania zgłosił swój akces do tej nowej jednostki i jako jeden z aktywniejszych działaczy został radnym komisariatu panewnickiego, a po odrodzeniu prowincji w 1923, jednym pierwszych jej definitórów w latach 1923–28.
Był pierwszym, który przybył do Wielunia aby odzyskać dawny klasztor skasowany jeszcze w czasach carskich i zacząć organizować w nim życie zakonne. Był gwardianem w tym klasztorze w latach 1922-24.
W 1924, w związku z objęciem przez prowincję nowej placówki we Wronkach, został tam skierowany jako pierwszy przełożony i jednocześnie organizator kolegium serafickiego oraz seminarium. Udzielał się także jako opiekun Trzeciego Zakonu.
W 1929 przeniesiono go do Panewnik, gdzie został dyskretem klasztoru, z jednoczesnym zadaniem organizowania nowej placówki prowincji w Ostrzeszowie, którą prowincja w tym czasie miała nadzieję nabyć. Plany te jednak się nie udały.
O. Karol chętnie i często brał udział w wiecach patriotycznych gdzie jego przemówienia odbijały się szerokim echem w środowisku. Był także zaciekłym publicystą i wydał wiele broszur o zabarwieniu narodowym.
O. Karolowi powierzono zadanie utworzenie przy klasztorze w Panewnikach samodzielnej kuracji, a następnie od 1934 parafii. Kolejny też raz został definitorem prowincji na kadencję 1935-38. Jako pierwszy proboszcz nowej parafii zasłynął wielką gorliwością organizując wiele grup parafialnych. Zaraz po objęciu urzędu proboszczowskiego podjął budowę domu parafialnego, zwanego domem związkowym. Postanowił też zrealizować marzenie budowniczego kościoła o. Wilhelma Rogosza, czyli budowę kalwarii. W tym celu wytyczył szlak kalwaryjski i postawił prowizoryczne stacje obsadzając teren licznymi drzewami. W 1936 r. rozpoczął budowę właściwych stacji. Kolejna wojna światowa przerwała to dzieło.
W 1939 o. Karol ukrywał się w Krakowie pod zmienionym nazwiskiem: Bik−Dzieszowski lub Zdzieszowski (od miejsca swego urodzenia). Stamtąd, przez Rumunię udał się na Węgry, gdzie przez krótki czas był kapelanem w trzech obozach polskich uchodźców. Z Węgier udał się do Francji, gdzie jako ochotnik zgłosił się do wojska polskiego i został kapelanem w 10. Brygadzie Kawalerii Pancernej, formowanej w Camp de Coëtquidan, obozie wojskowym w miejscowości Guer w Bretanii, pod dowództwem gen. Stanisława Maczka.
Po niemieckim ataku 10.05.1940 na Belgię i Francję, pod koniec 05.1940 Brygada została przetransportowana w okolice miejscowości Champaubert w Szampanii w departamencie Marny. Tam 10.06.1940 wzięła udział w walkach osłonowych przed nacierającymi Niemcami. Nie dane było Brygadzie brać udział w obronie Paryża, bowiem została przetransportowana ok. 150 km na południe, do Montbard w pobliżu Kanału Burgundzkiego, w departamencie Côte–d’Or w Burgundii. Tam 16‐17.06.1940 wziął udział w walkach o to miasteczko, wypierając z niego Niemców. Wobec rosnących braków zaopatrzenia, szczególnie w benzynę, co powodowało konieczność porzucania sprzętu, musiano jednak Montbard opuścić i 18.06.1940, w lesie pod miejscowością Moloy w tym samym departamencie, gen. Maczek rozformował Brygadę.
Maczek podzielił żołnierzy na małe oddziały i rozkazał samodzielnie maszerować na południe Francji i próbować przedostać się do Wielkiej Brytanii. Udało mu się to jeszcze w 06.1940.
Został kapelanem 14. Pułku Ułanów Jazłowieckich w składzie 10. Brygady Kawalerii Pancernej, stacjonującej w Szkocji — w Barry Links i Perth w Szkocji.
O. Karol zmarł nagle, na zawał serca w lesie na grzybobraniu, 28.08.1941 w Newtyle, k/Dundee, w Wielkiej Brytanii. Został pochowany na cmentarzu wojskowym w Perth, k/Edynburga (Szkocja), w Wielkiej Brytanii.
Żył 54 lata, w Zakonie 35, w kapłaństwie 28.