Data śmierci: 28.02.1996
Zmarł w: Katowice-Ochojec. Żył lat: 77, w Zakonie: 57, w kapłaństwie: 46.
Pochowany w: Katowice-Ligota.
- urodzony: 2.06.1918
- nowicjat: 12.07.1938
- profesja czasowa: 24.07.1939
- profesja uroczysta: 30.03.1948
- święcenia diakonatu:
- święcenia prezbiteratu: 30.06.1949
BIOGRAM
o. Kamil Emanuel Kaleta OFM, 1918-1996
O. Kamil Emanuel Kaleta urodził się 2 czerwca 1918 r. w Zabrzu z rodziców Emanuela i Gertrudy zd. Tryanowska. Był uczniem Niższego Seminarium Duchownego w Kobylinie, gdzie w 1938 roku uzyskał świadectwo dojrzałości. W tym samym roku wstąpił do zakonu.
Nowicjat rozpoczął 12 lipca 1938 r. w Wieluniu. Habit otrzymał z rąk o. Augustyna Gabora. Profesję czasową złożył 24 lipca 1939 r. w Wieluniu na ręce o. Augustyna Gabora. Po nowicjacie został skierowany na studia filozoficzne do Osiecznej. Tam też zastał go wybuch drugiej wojny światowej.
Wraz ze współbraćmi uchodził do centralnej Polski i dotarł do Konina, gdzie przez cztery miesiące pracował w szpitalu jako sanitariusz opatrując szczególnie rannych żołnierzy. Pod koniec roku wrócił do Osiecznej. Kontynuowanie studiów było jednak niemożliwe. Pojechał więc do domu rodzinnego do Szarleja.
1 marca 1940 r. rozpoczął studia na uniwersytecie wiedeńskim, ale już 14 czerwca tego roku został powołany do niemieckiego wojska. Był sanitariuszem najpierw na froncie zachodnim, a następnie od 1943 r. na froncie wschodnim. 1 sierpnia 1944 r. dostał się do niewoli rosyjskiej, w której przebywał do 1 sierpnia 1945 r.
W tymże roku wrócił do prowincji i został skierowany na studia filozoficzno-teologiczne do klasztoru franciszkanów w Wrocławiu-Karłowicach. Studia te odbył w latach 1945-1950. Profesję wieczystą złożył 30 marca 1948 r.we Wrocławiu. Święcenia prezbiteratu przyjął 30 czerwca 1949 r. w Panewnikach z rąk bp Juliusza Bieńka.
Po święceniach przebywał kolejno w następujących klasztorach: Poznań (1949), Wronki (1949-1950) Wejherowo (1950-1952) Poznań (1952-1959) Wschowa w charakterze gwardiana (1959-1962), Osieczna w charakterze gwardiana (1962-1965), Poznań (1965-1971), Wejherowo (1971-1977; od 1974-1977 w charakterze gwardiana), Gelsenkirchen (1977-1982), Braunau (1982-1989) w charakterze kapelana szpitala, Berchtesgaden (1989-1994) również w charakterze kapelana szpitala.
W 1994 schorowany wrócił do kraju i został skierowany do klasztoru w Panewnikach. O. Kamil był wytrawnym misjonarzem i rekolekcjonistą. Miał również zdolności muzyczne.
Zmarł 28 lutego 1996 r.w Klinice kardiologii w Katowicach-Ochojcu.
Żył 77 lat, w Zakonie 57, w kapłaństwie 46.