Stary zwyczaj naszej Prowincji nakazywał prosić Prowincjała o zgodę na różne, jak dzisiaj się wydaje, oczywiste rzeczy jak np. odprawienie jubileuszu zakonnego czy leczenie. Takie dwie prośby, napisane własnoręcznie, pozostawił po sobie brat Edward Tobolski. Są to właściwie jedyne informacje jakie zachowały się w archiwum na jego temat. Reszty doszukujemy się w innych miejscach.
Franciszek Tobolski urodził się 30.11.1883 r. Pałczynie koło Wrześni w rodzinie Kazimierza i Antonii Michalskiej. Nie wiemy, gdzie się uczył i jaki zawód wykonywał. W wieku 25 lat postanowił wstąpić do Prowincji św. Krzyża w Saksonii, gdzie 1.11.1908 r. otrzymał habit III Zakonu. Nowicjat rozpoczął 18.03.1913 r. a pierwszą profesją złożył 19.03.1914 r. Na skutek wybuchu I wojny światowej nie złożył ślubów wieczystych i prawdopodobnie został zmobilizowany do pruskiej armii. Dopiero po powrocie z frontu na nowo podjął formację zakonną i ostatecznie złożył śluby wieczyste 25.09.1921 r. Miał już 38 lat.
Nie wiemy w jakim klasztorze przebywał, ale na pewno nie na terenie Śląska, gdyż nie wszedł do nowo powstałej w międzyczasie Prowincji św. Jadwigi. Tym samym nie znalazł się na liście braci, którzy w 1923 r. licznie optowali za przejściem do Komisariatu Panewnickiego.
Niewątpliwie jednak śledził proces odradzania się Zakonu w Polsce i niebawem zwrócił się z prośbą o przejście do naszej Prowincji. Stosownej zgody udzielił mu o. generał Bernardyn Klumper w marcu 1925 r.
Z bardzo skąpych zapisków archiwalnych trudno jest odtworzyć jego drogę także w naszej Prowincji. Był furtianem i wypełniał wszystkie inne posługi w klasztorze. Ze schematyzmu z 1930 r. dowiadujemy się, że był w Panewnikach a w 1936 r. miał być przeniesiony do Chorzowa. Ostatecznie jednak tam się nie znalazł. Po wojnie był w Jarocinie i Choczu aż do likwidacji klasztoru.
Powoli zapadał na zdrowiu i w 1953 r. zwrócił się do prowincjała o. Tytusa starodawną polszczyzną o zgodę na leczenie rozpoczynając takimi słowami: Proszę pokornie Waszą Przewielebność o pozwoleństwo… Zgodę oczywiście otrzymał i został skierowany na dłuższe leczenie reumatyzmu i płuc do Chorzowa. Ostatecznie przeniesiony do Wronek obchodził tam swój złoty jubileusz życia zakonnego o który wcześniej też pokornie prosił. Przyjechało na niego wielu gości.
Brat Edward zmarł we Wronkach 3.03.1963 r. i tam został pochowany. Przeżył 79 lat, w Zakonie 54.
o. Ezdrasz Biesok OFM